Alle mooie voornemens over maatschappelijke verantwoordelijkheid ten spijt: veel bedrijven staan niet in de rij als het gaat om de vervanging van schadelijke stoffen. Daarom moeten overheden hen daartoe verplichten. Dat het helpt om paal en perk te stellen aan schadelijke stoffen, blijkt uit de maatregelen die vooral westerse landen in de jaren zeventig en tachtig namen om de productie aan banden te leggen. Onderzoek toont aan dat hier de concentraties DDT en PCB's langzaam kleiner worden.

REACH; een nieuw Europees chemicaliënbeleid Eind jaren negentig begon bij de Europese beleidsmakers het besef te groeien dat de manier waarop we omgaan met chemicaliën drastisch zou moeten veranderen. Er zijn in Europa meer dan 100.000 stoffen op de markt, maar van slechts 3% van deze stoffen weten we wat de effecten op mens en milieu zijn. Europa besloot daarop dat er een nieuwe wetgeving moest komen die meer informatie over chemicalien zou eisen en mens en milieu beter zou beschermen. Het eerste voorstel van de nieuwe wetgeving, REACH (Registration, Evaluation, Aunthorisation and Restriction of Chemicals) genaamd, bood inderdaad die hoognodige bescherming van ons milieu. Echter onder druk van de chemische industrie werd dit voorstel uiteindelijk zeer verzwakt.

In december 2006 heeft het Europees Parlement REACH aangenomen. Maar door de invloed van de chemische industrie zijn mens en milieu nog steeds niet afdoende beschermd. De wetgeving, die 40 jaar oude regels vervangt, is een eerste stap naar een nieuwe omgang met chemische stoffen in de EU. Helaas zitten er nog veel ontsnappingsroutes in.
Zo mogen bedrijven gevaarlijke chemicaliën die in verband zijn gebracht met kanker, verminderde vruchtbaarheid en hormoon-storing nog steeds produceren en gebruiken, ook als er veiliger alternatieven beschikbaar zijn. De bedrijven hoeven alleen maar aan te tonen dat ze de stoffen 'adequaat kunnen controleren'. Een definitie hiervan is echter niet gegeven en er is daarom geen enkele garantie dat die stoffen niet in het milieu terecht zullen komen.

REACH gaat zorgen voor meer informatie over 30.000 stoffen, maar van 17.500 van deze stoffen zijn de bedrijven alleen maar verplicht de beschikbare informatie te verzamelen. Van deze stoffen komt ook geen informatie beschikbaar over hun effecten op mens en milieu.

Positief is dat er met de nieuwe wet wel een verplichting is om stoffen die moeilijk afbreekbaar zijn en stoffen die zich ophopen in het lichaam te vervangen door veiligere alternatieven, indien deze bestaan. Ook kan de consument in toekomst bij de producent informatie opvragen over gevaarlijke stoffen in alledaagse consumentenproducten. (Bron: Greenpeace